پيشه خود نموده ام حالت انتظار را

ريخته دام ودانه شه از خط وخال خويشتن

صيد نموده مرغ دل برده از او قرار را

سوزم وسازم از غمش روز وشبان بخون دل

 
تا كه مگر ببينم آن طرّه مشكبار را

دولت وصل او اگر يكشبي آيدم بكف

شرح فراق كي توان داد يك از هزار را

چشم اميد دوختن درره وصل تابكي

برده شرار هجر او از كفم اختيار را

ايمه برج معدلت پرده زچهره برفكن

شوي زچشم عاشقان زآب كرم غبار را

سوختگان خويشرا كن نظر عنايتي

مرهمي از كرم بنه ايندل داغدار را

تا رهد از خودي خود ترك كند دياررا

شاعر

سیدحسن میرجهانی